sanderenleonie

Aiaiai, ons laatste landje alweer en ons laatste echte weblog. De afgelopen vier weken hebben we in Nepal rondgereisd. Het land staat vooral bekend om de bergen, maar we hebben ook veel andere mooie dingen gezien.

De vallei rondom Kathmandu staat vol met oude hindoe-tempels, boeddhistische stupa's en middeleeuwse stadjes. Wij vonden vooral de namiddag drukte rondom de Tibetaanse Bodnath stupa heel leuk om te zien. Daarnaast was het geweldig om rond te lopen door de steegjes van het middeleeuwse en nog in perfecte staat verkerende stadje Bhaktapur. Het centrum van Kathmandu zelf is ook een labyrinth van kleine straatjes vol altaartjes van hindoe goden, oeroude boeddha beelden en antieke houten gevels. Daartussen wordt druk handel gedreven, rond gecrossed op motoren, gebeden en ligt het natuurlijk vol met afval. Een groot contrast vormt de toeristenwijk Thamel, waar buitensport spullen, hippie-troep, wollen winterkleren en nep antieken worden aangeboden tussen de toerbureautjes, te dure restaurantjes en vele hotels. Gelukkig konden we de drukte ontsnappen op het dakterras van ons hotel.

Nepal is een land van grote contrasten. Prachtige natuur, maar nauwelijks bewustzijn, veel armoede, maar in zowel Kathmandu als Pokhara een heuse toeristenwijk met toeristenprijzen. Sowieso speelt toerisme een enorme rol in de Nepalese economie. Te veel mensen trekken naar de toeristenplekken om hun geluk te beproeven en daarom zie je veel arme straatverkopers, lege restaurantjes, gevluchte Tibetaanse vrouwtjes met een handjevol sieraden te koop en afbladderende guesthouses. Tegelijkertijd zijn de wegen aftands en alle bussen zijn echte koekblikken volgepropt met mensen en met geiten op het dak. Een rammelend ritje over ruim 200 km van Kathmandu naar Pokhara duurt al snel acht uur en dat is nog wel de beste weg van het land.

Beter dus om te voet het land te verkennen. We hebben twee prachtige trektochten gedaan in de Nepalese Himalaya. Vanuit Kathmandu zijn we met z'n tweeen begonnen met de zeven daagse tocht naar het heilige meer Gosainkund. Vanuit de uitlopers van de Himalaya hadden we prachtig uitzicht op de hoge toppen en liepen we geleidelijk het hooggebergte in. Hoe hoger we kwamen, hoe kouder het werd en hoe simpeler de guesthouses. We deden het rustig aan om aan de hoogte en de ijle lucht te wennen. Na elke etappe verzamelden we ons rond een rokerig haardvuur en wachtten we op onze dal bhat (rijst met linzen en aardappel-groenten curry). Na zes dagen klimmen staken we uiteindelijk de Laurebina pas over op 4.600 meter hoogte en bereikten we het bevroren Gosainkund meer. De nacht daarvoor had het flink gesneeuwd in de pas en dus moesten we voetstappen volgen om de weg door de wolken te vinden. Bij het meer ging het opnieuw sneeuwen en zijn we in een sneeuwstorm afgedaald tot onder de boomgrens. Hierdoor hadden we niet veel uitzicht, maar het was zeker spectaculair en een bijzondere ervaring.

Na een week lopen en een hele lange busrit konden we weer genieten van een warme douche en enige afwisseling van spijzen. Toch begon het meteen weer te kriebelen en besloten we nog een trekking te doen in de buurt van Pokhara. We hadden echter niet meer zo heel veel tijd en waren daarom eingzins beperkt in onze opties. Het werd een vierdaagse tocht naar "Poon Hill" in de heuvels rondom het Annapurna massief. De tocht bleek heel anders dan de eerste: veel tourgroepen lopen dit traject, de lodges waren veel comfortabeler met warm water en electriciteit en we kwamen tot "slechts" 3.200 meter hoogte. Het was even wennen aan de massa's en het was minder avontuurlijk, maar het uitzicht was zeker de moeite waard. We hadden een prachtig zicht op een keten Himalaya reuzen met exotische namen: Dhaulagiri, Annapurna I, Annapurna South en Machapuchare (alias Fishtail). Helemaal prachtig was de voorgrond van honderden bloeiende roze rodondendrons. Bovendien konden we de grote groepen en hun getreuzel telkens voor zijn en hebben wede laatste twee dagen een minder populaire (langere) route gelopen door dichtbegroeide bossen en langs het prachtige oude dorpje Ghandruk.

Onze laatste paar dagen Nepal hebben we doorgebracht met relaxen in Pokhara. Nog heel even genieten van relatief goedkoop eten, een biertje in de zon op ons balkon en (soms) uitzicht op de bergen en op het Phewa meer. Inmiddels zijn we na een lange busreis aangekomen in het onaantrekkelijke Gorakhpur in India, vanwaar we vanmiddag met de nachttrein naar Delhi gaan. Na al dat gereis hebben we nog twee daagjes om te shoppen en lastig gevallen te worden in de Indiase hoofdstad, voordat we aanstaande vrijdag naar Schiphol vliegen. We hebben zeker zin om naar huis te gaan, maar gaan het reizen ook erg missen....

Nog even snel een weblog, vooral om de foto's van onze laatste weken India te plaatsen. We hebben de laatste twee weken in de bergen van Noordoost India doorgebracht. De regio is heel verschillend van andere gebieden in India die we hebben bezocht. Er wonen veel Nepalezen en Tibetanen, het is veel schoner en er is veel minder armoede en gehassel dan in de rest van Noord India. Daarnaast is het er veel kouder en hebben we veel winterkleren moeten kopen.

We begonnen in Darjeeling, bekend van de zwarte thee en daarom relatief welvarend. Het ligt prachtig in de heuvels en op heldere dagen is het uitzicht op de Himalaya spectaculair. Daarnaast is het ook een prettig stadje waar we de beste pizza (!) van onze reis hebben verorberd.

Voor ons was het ook de uitvalbasis voor de 4-daagse Singalila Ridge trek door het berggebied rond de Nepalese grens. Helaas werden we verplicht een gids te nemen, die bovendien een beetje vreemd bleek. Op de eerste dag verdween hij zo nu en dan bij het passeren van kleine dorpjes en rook hij sterk naar alcohol als hij terug kwam. Verder was de trekking erg mooi en we hadden veel geluk met het weer, de lentebloemen en een beetje van de sneeuw die we in Nederland hebben gemist. We sliepen in fijne guesthouses, waar het erg koud werd op 3636 meter hoogte. Een warme kruik en zes dekens deden echter wonderen. Bovendien serveerden ze voedzame Nepaleze en Tibetaanse maaltijden en speciaal warm Tibetaans bier! Het was een leuke ervaring en een goede oefening voor de trekking die we in Nepal willen doen.

Na Darjeeling gingen we verder naar het noorden naar Sikkim, waar we vele plannen hadden die helaas een beetje in het water vielen. Sikkim is een apart stukje India, het was tot 1975 een onafhankelijk koninkrijkje zoals Bhutan, en rondreizen is er een beetje lastig als buitenlandse toerist. Je hebt een speciale vergunning nodig en je bent beperkt in waar je mag komen. We wilden eigenlijk een jeeptrip naar een spectaculaire vallei diep in de Himalaya maken. Helaas ging dat niet door, omdat een brug gerenoveerd werd en de weg naar het noorden afgesloten was. We hebben daarom alleen het schattige plaatsje Yuksom bezocht en het hoofdstadje Gangtok, waar ze een ware wandelpromenade hebben. Uniek voor India!

Nu vertrekken we eerder dan gepland naar Nepal. We hebben daar nu iets meer tijd, voor we vrijdag 15 april vanaf Delhi weer naar Nederland vliegen. Het einde is in zicht...

De afgelopen twee weken hebben we door de kleurrijke staat Rajasthan rondgereisd. We zijn begonnen in het romantische Udaipur. Genietend van een biertje op het dakterras hadden we prachtig uitzicht op het stadsmeer en het paleis. Dat was een van de vele paleizen en forten die we in Rajasthan hebben bezocht. Vanaf de vroege middeleeuwen tot aan de Britse tijd bestond Rajasthan uit een verzameling van kleine koninkrijkjes die constant met elkaar in oorlog waren. De maharadjas (koningen) bouwden daarom overal kastelen, de een nog groter dan de ander, om hun steden te beschermen en paleizen om in luxe te leven. Heel veel te zien en het internet werkte mee, dus ook veel foto's deze keer.

In het kleine Bundi bezochten we een verwaarloosd paleis met mooie muurschilderingen en vele apen. In Jaisalmer liepen we rond in het nog altijd bewoonde fort van zandsteen (precies zoals je met een emmertje op het strand maakt!) Het indrukwekkendste kasteel was echter dat van Jodhpur: het machtige Mehrangarh. Dit immense fort was tot vijftig jaar geleden nog bewoond door de maharadja en zijn familie is nog nauw betrokken bij het onderhoud aan het kasteel. Daardoor verkeert het in perfecte staat. Een interessante en leuke audiotour gaf ons een mooi beeld van het leven in het fort. De koningsfamilie kwam zelfs nog persoonlijk aan het woord.

Als leuke afwisseling van de steden en kastelen, hebben we in de woestijn rond Jaisalmer, dichtbij de grens met Pakistan, een tweedaagse kamelentocht gedaan. We hadden er geen hele hoge verwachtingen van, omdat het toeristisch klonk en je in zo'n korte tijd niet echt diep de woestijn in kan trekken. Toch was het een van onze gaafste ervaringen in India tot nu toe. Het kamelenrijden zelf was vrij oncomfortabel en we hadden 1 schetende, 1 boerende en 1 hitsige kameel. Het was echter erg bijzonder om met z'n tweeen en twee "kamelenmannen" door de woestijn te trekken: het landschap was opvallend divers en we hebben twee dagen geen andere toeristen gezien. De mannen kwamen uit een dorpje in de woestijn en maakten ter plekke chapati's, groentencurry's en chai voor ons op een kampvuurtje. Het hoogtepunt was het slapen tussen de zandduinen, onder een fonkelende sterrenhemel.

Na de kamelentocht hebben we per nachttrein Rajasthan verlaten op weg naar Agra, de stad van de Taj Mahal. Natuurlijk moesten we de Taj delen met honderden anderen, zelfs om half zeven 's ochtends en hadden we er al honderden foto's van gezien. Toch was het erg indrukwekkend. Vooral de bloemen van edelstenen die ingelegd zijn in het witte marmer en het ochtendzonnetje dat de koepel oplicht, vonden we prachtig.

Daarna waren we de Indiase steden en het vlakke land wel zat en zijn we per trein dwars door India naar de Himalaya gesukkeld (7 uur vertraging!). Vanmorgen werden we om zes uur wakker om vanaf het dakterras van ons hotel in Darjeeling met open mond naar Kangchendzonga (8598 m) te staren. Over onze bergavonturen snel meer!

Ons strandavontuur in Thailand viel een beetje tegen door het slechte weer, maar gelukkig vermaken we ons al twee weken opperbest in India. Na Thailand was India wel even wennen, vooral toen we aankwamen in Calcutta. Hier zagen we gelijk India op zijn heftigst: schrijnende armoede, megadruk verkeer en een verschikkelijke smeerboel. Het is op zich fascinerend om te zien hoe mensen hier leven, maar een straat oversteken is al een hele kunst. We vonden het dan ook niet erg om na twee dagen weer verder te gaan.

Met een drukke nachttrein reisden we naar Varanasi. De stad ligt aan de Ganges rivier en is een van de heiligste plaatsen voor Hindoes. Varanasi staat bekend om haar ghats, trappen die vanuit de stad de rivier in leiden. De meeste zijn bedoeld voor het wassen van kleren en voor ritueel baden, maar een paar zijn crematie ghats. Hindoes geloven dat, wanneer je daar gecremeerd wordt, je rechtstreeks in het Nirwana (hemel) terechtkomt. Zo wordt de cirkel van reincarnatie doorbroken. De doden worden eerst in de Ganges gedompeld, daarna op houtstapels publiekelijk verbrand en ten slotte wordt hun as in de Ganges uitgestrooid. Het proces mag niet verstoord worden door gehuil en daarom mogen vrouwen niet aanwezig zijn bij de crematie. Ook gelooft men dat kinderen, zwangere vrouwen en "heilige mannen" niet verbrand mogen worden. Zij worden daarom na hun dood aan een steen gebonden en in de Ganges geworpen. Zo nu en dan komt zo'n lijk los en zie je het langsdrijven. Al met al vonden we het een intrigerende, maar ook wel lugubere plek.

Varanasi is ook een grote chaotische stad met druk verkeer, smog, stank en veel oplichterij. Na twee van zulke Indische steden hadden we behoefte aan wat kleinere plaatsjes en gingen we naar Khajuraho en Orchha. Khajuraho staat bekend om haar tempels uit de 10e eeuw met prachtige sculpturen van zandsteen. Vooral de Kamasutra beelden zijn wereldberoemd. In Orchha hebben we verlaten fortpaleizen uit de 16e eeuw bezocht. Tegenwoordig worden ze bewoond door langoer-apen, papagaaien en gieren. De gebouwen zijn enorm en indrukwekkend, maar wij vonden vooral de dieren leuk om te zien.

Na een kleine twee weken kunnen we al concluderen dat India totaal anders is dan Zuid-Oost Azie. De mensen zijn veel directer en het openbaar leven wordt veel sterker door mannen gedomineerd. Alle gesprekken, verzoekjes en verkooppraatjes worden tot Sander gericht. In de meeste hotels en restaurants werken geen vrouwen. Op toeristische plekken proberen veel mannetjes je op te lichten, maar in de treinen zijn mensen vooral erg vriendelijk. Nog meer dan in andere Aziatische landen zijn we een echte bezienswaardigheid. Schattig, maar soms best vermoeiend. Het is wel fijn om weer veel met de trein te kunnen reizen. Er is altijd wel wat te zien, iets te eten of een kopje chai te drinken. De stations zijn echter verschrikkelijk smerig, net als veel andere plekken in India. Mannen pissen overal op straat, iedereen gooit zijn afval op de grond en overal in de stad lopen beesten rond. Koeien, geiten en buffels pissen en poepen overal en aangezien het maandenlang niet regent gaat dat behoorlijk stinken.

Sinds een paar dagen zijn we in Rajasthan, de duizend-en-een-nacht staat van India. Daarover binnenkort meer...

We hebben onze reiskaart ook maar weer eens geupdate. Een beetje chaotisch, maar misschien wel leuk om te zien. De liefhebbers kunnen er zelf mee spelen.

We zijn net een dag terug uit Birma en gaan vanavond al weer door naar een eilandje in Thailand. Tussendoor hebben we nog net even tijd om een weblog te schrijven over onze vier weken in Birma.

Birma is een erg vreemd land om als toerist naar toe te gaan. Het wordt al vijftig jaar in de greep gehouden door een militaire junta, mensen hebben heel weinig vrijheid en leven afgesloten van de wereld. opstanden worden hard neergeslagen door het leger en verkiezingen zijn een schijnvertoning. Na lang overwegen hebben we toch besloten naar Birma te gaan. Zolang je als toerist niet met een package tour rondreist komt het overgrote deel van je uitgaven direct bij de bevolking terecht. Daarnaast zijn veel mensen blij met de komst van toeristen, omdat het hun enige contact is met de buitenwereld.

In Birma rondreizen is heel anders dan in de andere landen die we hebben bezocht. Grote gebieden zijn ontoegankelijk voor toeristen, omdat er conflicten zijn tussen de junta en etnische groeperingen. Daarnaast zijn de wegen zo slecht dat je over 200 km soms wel 10 uur doet. Hierdoor ben je erg beperkt in je mogelijkheden en gaan de meeste toeristen naar dezelfde grote attracties. Zo ook wij. Net als iedereen kwamen we aan in Yangon, de grootste stad van Birma. Een flinke cultureshock na Bangkok: kapotte straten, rammelende taxi's zonder ramen, mannen in Longyi's (lange rokken), vrouwen met Tanaka (makeup/zonnebrand van boomschors) op hun gezicht, mannen met tanden rood van de betelnoten en honderden monniken en nonnen.

Vanuit Yangon hebben we een rondje gemaakt langs de hoogtepunten van centraal Birma: Mandalay en de houten brug van Amarapura, het heuvelstadje Hsipaw, de honderden eeuwenoude tempels van Bagan, een wandeltocht rondom Kalaw en relaxen bij het prachtige Inle meer. Naast al deze prachtige plekken zelf, is het heel bijzonder hoe je in Birma verwelkomt wordt. Iedereen wil met je praten, haast niemand probeert je op te lichten en overal wordt je met een grote glimlach bekeken. Jonge kinderen zwaaien naar je en gillen "bye-bye!". Schoolkinderen gaven Leonie omstebeurt een geplukt bloemetje zodat ze eindigde met een heel veldboeket. Veel monniken begonnen met ons te praten om hun Engels te oefenen: ze vroegen woordjes uit een Amerikaanse film die ze niet begrepen, boden spontaan aan je rond te leiden door hun klooster, wilden weten of het sneeuwde in Nederland of luchtten fluisterend hun hart over de politiek in hun land.

Onze twee hoogtepunten waren de drie dagen fietsen tussen de tempels van Bagan en de relaxte sfeer van het Inle meer. De tempels van Bagan zijn tussen de 1200 en 800 jaar oud en velen zijn nog in goede staat. In veel tempels vind je kleurrijke muurschilderingen. Sommige tempels kun je beklimmen waarna je beloond wordt met een prachtig uitzicht over een horizon vol tempels. Het bijzondere is dat je zelf met de fiets rond kan rijden en kan kiezen welke tempels je bezichtigd. Zo kom je terecht bij vele kleine tempels waar je tegen een kleine betaling wordt rondgeleid door een lokale boer die zijn akkertje naast de tempel heeft liggen.

Het Inle meer ligt op een bergplateau tussen hoge heuvels. Met een motorbootje kun je een dagtocht over het meer maken en zie je hoe de mensen rondom en op het meer leven. Sommige dorpjes zijn geheel op houten palen gebouwd, inclusief de tempels, kloosters en restaurantjes. Er zijn zelfs drijvende moestuinen waar mensen tomaten, altaarbloemen en allerlei groenten verbouwen. 's Nachts is het er koud, maar overdag kun je er heerlijk van het zonnetje genieten. We hadden een heel relaxed hostel met een grote tuin inclusief een heerlijk ontbijt van eieren, toast, koffie, bananen, papaya, avocado en mandarijnen. Op dit lekkere plekje hebben we Leonie's verjaardag gevierd zonder wijn of taart, maar wel met pannenkoeken en pizza!

We vonden Birma prachtig en heel bijzonder, maar toch beleef je alles met een dubbel gevoel. Van de oppressie merk je weinig als toerist, wel zie je de schrijnende armoede en de lage levenstandaard. Auto's en bussen zijn oude, afgedankte Japanse modellen. In stadjes zijn de ossenkar en paard en wagen nog volop in gebruik. De electriciteit valt constant uit en mensen staan uren in de rij voor hun rantsoen benzine. Ookal was het recent wereldnieuws dat oppositieleidster Aung San Su Kyi vrij was gelaten uit haar huisarrest, er is geen Birmees die haar naam hardop durft uit te spreken. Bij de beroemde Shwedagon pagoda in Yangon kregen we een onschuldige rondleiding van een jonge monnik die zijn Engels op ons wilde oefenen. Hij vertelde over de symboliek van de tempel, maar na een halfuur werd hem door een agent in burger vriendelijk doch dringend verzocht niet met toeristen te praten. Aangeslagen mompelde hij een verontschuldiging en verdween de andere kant op.

We zijn blij dat we naar Birma zijn geweest, ookal hebben we nog maar weinig van het land gezien. Toch is het ook wel weer fijn om in het bruisende Bangkok te zijn met in het vooruitzicht een lekker strandje voor we naar het chaotische India gaan.